یه وقتایی حس وبلاگنویسی آدم گل میكنه. پیجش رو باز میكنه و شروع میكنه به نوشتن. وقتیكه كار نوشتن مطلب تموم میشه و یه نگاهی به كلیتش میندازه كه ادیت نهایی رو انجام بده، یه دو دو تا چهار تا میكنه و میبینه ای بابا؛ این چیزی كه نوشته رو بهتره نذاره و در نهایت بیخیال آپدیت كردن وبلاگ میشه!
تو چلچراغ این هفته منصور ضابطیان یه مصاحبه داره با "مرد شكلاتی" یا همون "مردی با عبای شكلاتی" (كیست كه نداند این مرد، همان جناب سید محمد خاتمیست)
كلیت مصاحبه در مورد انتخابات و شرایط فعلیه كه در آخر كشیده میشه به آواز پرندهها و زبانشون و سرود سكوت و ...
یه قسمت از بخش آخر مصاحبه به اون چیزی كه اول نوشتم ربط داره و اون اینه كه سید گفته:
«فكر میكنم كسانی كه بیشتر مینویسند، از این دست ناگفتهها بیشتر دارند.»
حس میكنم ناگفتههای من هم داره زياد میشه!
پ.ن1: لیلی نیكونظر این هفته با چلچراغ، تو خاطرات رضا كیانیان پرسه زده و در مورد كتاب جدیدش یعنی "این مردم نازنین" باهاش گپ زده. كتاب بامزهایه و خوندنش توصیه میشه!
یكی از جملات قصار كیانیان تو گفتگو با لیلی اینه:
«زندگی را جدی نگیرید؛ همهاش شوخی است. منتها یك شوخی دردناك.»
پ.ن2: شمارهی اول دورهی جدید روزنامهی یاس نو بعد از بيش از پنج سال، امروز منتشر شد.
تکمله۱: در یک اقدام غیرحقوقی؛ دستور توقف انتشار روزنامه "یاس نو" صادر شد
تکمله۲: یاس نو نيامده رفت
پ.ن۳: روزآنلاین "جعلی" هم درآمد
|
+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 |
