زمزمه

جدی نگیرید

یه وقتایی حس وبلاگ‌نویسی آدم گل می‌كنه. پیجش رو باز می‌كنه و شروع می‌كنه به نوشتن. وقتی‌كه كار نوشتن مطلب تموم می‌شه و یه نگاهی به كلیتش می‌ندازه كه ادیت نهایی رو انجام بده، یه دو دو تا چهار تا می‌كنه و می‌بینه ای بابا؛ این چیزی كه نوشته رو بهتره نذاره و در نهایت بی‌خیال آپدیت كردن وبلاگ می‌شه!

تو چلچراغ این هفته منصور ضابطیان یه مصاحبه داره با "مرد شكلاتی" یا همون "مردی با عبای شكلاتی" (كیست كه نداند این مرد، همان جناب سید محمد خاتمی‌ست)

كلیت مصاحبه در مورد انتخابات و شرایط فعلیه كه در آخر كشیده می‌شه به آواز پرنده‌ها و زبانشون و سرود سكوت و ...

یه قسمت از بخش آخر مصاحبه به اون چیزی كه اول نوشتم ربط داره و اون اینه كه سید گفته:

«فكر می‌كنم كسانی كه بیشتر می‌نویسند، از این دست ناگفته‌ها بیشتر دارند.»

حس می‌كنم ناگفته‌های من هم داره زياد می‌شه!

پ.ن1: لیلی نیكونظر این هفته با چلچراغ، تو خاطرات رضا كیانیان پرسه زده و در مورد كتاب جدیدش یعنی "این مردم نازنین" باهاش گپ زده. كتاب بامزه‌ایه و خوندنش توصیه می‌شه!

یكی از جملات قصار كیانیان تو گفتگو با لیلی اینه:

«زندگی را جدی نگیرید؛ همه‌اش شوخی است. منتها یك شوخی دردناك.»

پ.ن2: شماره‌ی اول دوره‌ی جدید روزنامه‌ی یاس نو بعد از بيش از پنج سال، امروز منتشر شد.

تکمله۱: در یک اقدام غیرحقوقی؛ دستور توقف انتشار روزنامه "یاس نو" صادر شد

تکمله۲: یاس نو نيامده رفت

پ.ن۳: روزآنلاین "جعلی" هم درآمد

|+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 |

...

گذشته به حال

حال به آینده

آینده به گذشته!

|+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388 |

رای دادن و رای ندادن ایدئولوژیك نیست

روزآنلاین:

احمد زیدآبادی - سه شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ [2009.05.05]

به رغم مبارزه‌ای عقیدتی كه طی سال‌های اخیر به مدد ترویج اندیشه های جناب آقای دكتر سروش علیه ‏ایدئولوژی و ایدئولوژی زدگی در جامعه ما صورت گرفته، اما ظاهرا به علت ماندگاری رسوبات یك سنت ‏صد ساله، ما همچنان ایدئولوژیك اندیشیم.‏

نمونه‌اش همین بحث رای دادن یا رای ندادن در نظام جمهوری اسلامی است كه از نظر برخی از ما گویی ‏رای دادن در هر شرایطی امری واجب و از نظر برخی دیگر رای ندادن در هر موقعیتی امری ضروری ‏است.‏

هر دوی این مواضع امری ایدئولوژیك است چرا كه رای دادن و رای ندادن به خودی خود نه امری همیشه ‏ضروری و نه موضوعی دائما قبیح است.‏

در واقع همه چیز بستگی به "شرایط" دارد و شرایط هم امری ثابت و یك سویه و ساده نیست، بلكه متغیر و ‏چند وجهی و پیچیده است.‏

قاعدتا كسی كه بر مبنای یك تحلیل مشخص از شرایط رای می دهد یا رای نمی دهد، رفتارش كاملا قابل درك ‏است اما آنكه بنا به یك اصل ایدئولوژیك همیشه فارغ از فضای واقعی جامعه خود را موظف به رای دادن و ‏رای ندادن می‌بیند، رفتارش چندان قابل فهم نیست.‏

ظاهرا آنچه به مساله حضور یا عدم حضور در انتخابات رنگ ایدئولوژیك زده، ربط دادن شركت یا عدم ‏شركت در انتخابات به اعلام موضع در مورد مشروعیت نظام سیاسی است.‏

نظام جمهوری اسلامی معمولا همیشه سعی كرده است تا میزان حضور مردم در هر انتخاباتی را به حمایت ‏مشاركت كنندگان از كلیت نظام و مشروعیت بخشیدن به آن نسبت دهد و همین مساله، آن بخش از ایرانیانی را ‏كه نمی‌خواهند به عنوان مشروعیت بخش نظام اسلامی معرفی شوند، در مورد شركت در انتخابات بسیار ‏حساس كرده است.‏

این در حالی است كه در هیچ نقطه‌ای از جهان و بخصوص آنجاهایی كه امكان تحریم رسمی و علنی و امن ‏وجود ندارد، شركت یا عدم شركت در انتخابات هیچ ربطی به مشروعیت یك نظام سیاسی ندارد.‏

نظام سیاسی در دنیای امروز از طریق كارآمدی، جلب رضایت عمومی و نهادینه كردن روند تغییر تمام ‏زمامداران از راه مسالمت‌آمیز برای خود مشروعیت تولید و بازتولید می‌كند و كمیت شركت كنندگان در یك ‏انتخابات ربطی به این موضوع پیدا نمی‌كند.‏

اینكه نظام جمهوری اسلامی همیشه دغدغه عمیقی نسبت به میزان شركت مردم در هر اننتخابات دارد، ‏علامت اعتماد به نفس آن محسوب نمی‌شود، از این رو، بهتر است نظام خود را از این دغدغه پر دردسر رها ‏كند و منابع مشروعیت خود را در جاهای طبیعی آن بجوید تا رای دهندگان ایرانی هم فارغ از این معضل ‏بتوانند رای دهند یا ندهند.‏

از این گذشته، من تصور می‌كنم در دنیای كنونی چیز تعریف شده‌ای به نام "نظام" كه همیشه باید پایدار و ‏ثابت فرض شود، وجود ندارد.‏

هر كشوری خواه ناخواه به طریقی اداره می‌شود، این طریق را مسئولان قوای مقننه، قضائیه و مجریه آن ‏كشور در چارچوب یك قانون بسیار كلی، تعیین می‌كنند و آنها را هم مردم به طور مستقیم یا غیر مستقیم ‏برمی‌گزینند. خارج از این چارچوب به سختی می توان نظامی را متصور شد.‏

برای نمونه، كشور فرانسه را در نظر بگیرید. ما به چه چیزی نظام فرانسه می‌گوییم؟ ‏

نظام فرانسه با هر مشخصه‌ای كه تعریف شود، نافی حضور كمونیست‌ها و یا مذهبی‌ها در انتخابات نیست و ‏شركت كمونیست‌ها و مذهبی‌ها در انتخابات نیز به معنای تایید سرمایه‌داری و یا لائیسیته فرانسه نیست.‏

این مساله با تفاوتی البته بسیار مهم در مورد ایران هم صادق است. در ایران به خلاف فرانسه هر گروه ‏سیاسی و نحله فكری نمی تواند كاندیدای خاص خود را برای حضور در نهادهای تصمیم‌گیر داشته باشد و ‏برخی مناصب و سیاست‌ها نیز گویا دائمی‌اند، اما از نقطه نظر رابطه شركت در انتخابات با مشروعیت بخشی ‏به نظام سیاسی، نباید تفاوتی بین ایران و فرانسه قائل شد.

|+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388 |

روایت‌های بی‌ربط

روایت ۱:

می‌فرمایم: مدیر کاردان، بهتر از ملیجک است برای ایران.

روایت ۲:

می‌فرمایی (یک دوست بسیار بزرگوار): وقتی وطن در خطره، نمی‌شه موند آسوده.

روایت ۳:

می‌فرماید (میرحسین موسوی): بايد «دولت فرهنگی» تشكيل شود

می‌فرماید (کروبی): آقای شریعتمداری! با مهدی کروبی سخن می‌گویید نه سعیدی سیرجانی

روایت ۴:

می‌فرماید (ابراهیم نبوی با چشمک): من به آقای موسوی رای نخواهم داد، چون به منافع صنفی خودم فکر می‌کنم!

می‌فرماید (مشاور هنری كروبی): فعاليت ساسی مانكن در شاخه هنرمندان كروبی

می‌فرماید (داریوش مهرجویی): داریوش مهرجویی: میرحسین با دنیای مدرن به خوبی آشناست

روایت ۵:

می‌فرمایند (ناپائون): «غیر ممکن» کلمه‌ای است که فقط در فرهنگ لغات انسان‌های احمق یافت می‌شود.

|+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 |