| تبليغات | X |
| خانه | آرشیو | پست الکترونیک |
|
هنرمند روی دستهای مردم...
مراسم تشييع خسروشکيبايي ساعت 9 صبح روز گذشته از مقابل تالار وحدت تهران برگزار شد.دراين مراسم كه با شوروازدحام مثال زدني مردم همراه بود، جمع کثيري ازهنرمندان، دوستداران شکيبايي و مسئولين هنري حضور داشتند. مگر وصف شدني است؟ مگر ميتوان اين همه شور و حرارت را توصيف كرد؟ و امروز اشك بود و آه. افسوس بود و حسرت. تأسف بود و سوگواري... پرويز پرستويي، مدير اجرايي مراسم مدام مردم را به آرامش فرا مي خواند اما مردم آرام شدني نبودند؛ عده اي از مردم و عکاسان از سردر و نرده هاي اطراف تالار بالا مي رفتند.عده اي در گوشه اي اشک مي ريختند و بهت زده به اطراف مي نگريستند. آمبولانس حامل پيکر خسروي سينماي ايران ساعت 9 به تالار وحدت رسيد؛ اما ازدحام جمعيت مانع ورود آمبولانس به داخل تالار بود.پرويز پرستويي بارها از مردم خواست اجازه بدهند تا جنازه به جايگاهي که خانواده ي شکيبايي و هنرمندان حضور داشتند برسد. خواهش ها به فرياد تبديل شد. حالا ديگر هيچکس صداي کسي را نمي شنيد. پرويز پرستويي اعلام کرد قصد داشته از مسعود کيميايي، عزت الله انتظامي، سيروس الوند و مادر سينماي ايران، ژاله علو درخواست کند که به روي جايگاه بيايند و چند کلامي با مردم سخن بگويند اما به دليل شلوغي اين امر امکان پذير نيست. او لحظاتي بعد از يکي از دوستان صميمي خسرو شکيبايي، حسين بختياري خواست تا در جايگاه حاضر شود و ترانه ي مورد علاقه ي او را بخواند. بختياري در جايگاه حاضر شد و ترانه ي "نوبهار دل" را اجرا کرد. درحين اجراي اين برنامه و به پاس احترام روح خسرو، سكوتي مثال زدني درخيابان حافظ برقرار شد.اين بخش که تمام شد پرويز پرستويي دوباره پشت تريبون رفت و با بغض گفت: رفيق ودوست خسرو بودن هيچ كاري ندارد به دليل اينكه او خود را رفيق همه مي دانست.وي سپس متني را که عزت الله انتظامي براي خسرو نوشته بود،قرائت كرد: "جهان دور است ومي گردد ودراين ميان چه كند بنده كه ننهد فرمان را.انالله و انا اليه راجعون.ازمحرمان حرم عشق يكي ديگر رفت و ما چه صبورانه پروازگلهاي نيلوفرين را دراين چرخ گردون نظاره مي كنيم.آن كه بود جواهري بود كه به دستان بسياري رفت وجواهر ماند.خسرو كه از كوچك وبزرگ او را كوچك صدا مي كردند بزرگ بود ويار بود ويار خوبي بود.چه دردمندانه است اين ايام." ايرج راد،مديرعامل خانه تئاتر سخنران بعدي بود که با حضور در جايگاه ضمن اشاره به پاکي روح شکيبايي از مردم به دليل حضور پرشورشان تشکر و ابراز تأسف کرد که يکي از پديده ها و افتخارات هنر اين سرزمين را از دست داديم. وي گفت: سال ها بايد منتظر ماند تا هنرمندي همانند او ظهور کند. بعد از دقايقي ودرست درساعاتي كه انگار خورشيد هم نور خود را بيشتر ازقبل بر پيكر شكيبايي مي تاباند، پويا شکيبايي،پسر خسرو شکيبايي در جايگاه حاضر شد. وي از حضور و علاقه ي مردم به پدرش تشکر کرد. وي كه بعد از جلسه هيأت دولت در اين مراسم حاضر شده بود سلام رئيس جمهور را به هنرمندان ابلاغ كرد که فرياد "هوي" جمعيت حاضر با شنيدن اين جمله بلند شد.و مامورين نيروي انتظامي خيابان حافظ را بستند. و بالاخره پيكر شكيبايي با تاخير زياد به سمت بهشت زهرا منتقل شد. پس از خاکسپاري خسرو شکيبايي، محمدرضا جعفري جلوه معاون سينمايي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي با ابراز تاسف فراوان از درگذشت او گفت: " خسرو شكيبايي در واقع صاحب مرام بود و در برابر ارزشهاي ايراني و اسلامي متواضع بود. هنرش هيچگاه مايهاي براي تفاخر نبود؛ او همان كيمياي سعادت ديروز، امروز و فرداي ماست خدايش رحمت كند كه جايش سبز است." سيروس الوند كارگردان سينما هم با اشاره به جمعيت فراواني كه خسرو شكيبايي را تا قطعه هنرمندان بدرقه كرد، اظهار داشت: " شكوه امروز درخور و شايسته خسرو شكيبايي است." سپس پرويز پرستويي كه مسئوليت برگزاري اين مراسم را برعهده داشت، خطاب به خسرو شكيبايي گفت: " بدان که هستي و در قلب همه مردم ايران حضور داري، خسرو جان مرا ببخش كه نتوانستم با تو خداحافظي كنم و بدون اينكه تو را ببينم رفتي. اما ميدانم تو نرفتهاي و هميشه پيش ما هستي." امين تارخ نيز گفت: "شكيبايي هنرمند بزرگي بود و حضور گرم مردم اين نكته را ثابت ميكند." رويا تيموريان: به اعتقاد من خسرو از نوابغ بازيگري ايران بود ومطمئنم كه درروزها و سال هاي آينده جايگزين او را نخواهيم ديد.خسرو نماد انسانيت و مهرباني بود وياد وخاطره او هرگز از اذهان عمومي پاك نمي شود. مسعود رايگان: از روز جمعه تا به حال آدم هاي زيادي را ديده ام كه به اين خبر عكس العمل هاي فراوان نشان داده اند.جالب اينكه همه به يك نوع: گيجي،بهت و افسوس.در ميان حرف هاي همه آنها جمله «حيف شد» به تعداد فراوان تكرار مي شدومن هم تکرار مي کنم که: حيف شد.خسرو روح و حضور بازيگري رادرصحنه و درمقابل دوربين مي شناخت و همين شناخت او بود كه قدرت را به سادگي به رخ مي كشيد.شكيبايي فوت كوزه گري خود را نيز با خود برد و آثار ماندگارش را براي ما به جا گذاشت. ايرج راد: شكيبايي را از خانواده تئاتر مي دانيم و او را ستاره سال هاي تاريك.سال هايي كه فشار بر هنر وتئاتراين مملكت فراوان بود،او تنها جوان اول نمايش تهران و ايران بود.با نامش سالن هاي تئاتر غلغله مي شد و حالا با يادش دلهايمان خون مي شود.شكيبايي هنرساز و هنرمند بود. او غولي دربازيگري بود. حسين سحرخيز: اول بار كه هامون را ازاو ديدم چنان به وجد آمدم كه هنوز باورم نمي شد كه اين نقش توسط يك تئاتري در سينما اجرا شده باشد.شكيبايي هنرپيشه ماند و هرگز شخصيت هنري خود را از دست نداد.همين الان هم كه ما دراينجا جمع شده ايم شاهد مراسمي هنري هستيم و اين براي خيلي ها آرزوها و انگيزه هاي مثال زدني به بار مي آورد.خيلي ها علاقند بودند كه لحظه اي در كنار او باشند.خيلي ها مي خواستند در كنار بازي او درس بگيرند. بسياري حاضر بودند با حضور او در اثر، كارشان را نجات دهند و دادند. شكيبايي يک انسان عادي نبود.او فرهيخته بود و فرهيخته ماند. چنين بود که "هامون" خاطره ها که "روزي روزگاري" با بازي در "خانه ي سبز" بيش از پيش شناخته شد و اين اواخر در "شب" نشان داد که هنوز در اوج است، در رديف 144 شماره 24 قطعه هنرمندان بهشت زهرا براي هميشه آرام گرفت. اما در نهايت به قول شبنم طلوعي: "حميد هامون؛ رفتي و ما هنوز نفهميديم که ]پس تکليف عشق چي مي شه؟
