اين پاراگراف کتاب "گفتهها"ي ابراهيم گلستان رو خيلی دوست دارم:
"وقتی مینویسی باید آزاد باشی. باید آگاه باشی. آگاه آزاد باشی در سازندگی، نه مفید به سبک. این سبک یا آن سبک. پیش از نوشتن باید سبک همان خود تو باشد. وقت نوشتن وقت کشف است. چه در حالت جمله و چه حتی در خود چیزی که میخواهی بگویی. در قصهای که، در حقیقتی که، در فکری که میخواهی بگویی. اما همهی اینها برای بیان مطلبی باشد که ساخته شده آن مطلب لازم به گفته شدن باشد... باید چیزی برای گفتن داشته باشی که به گفته شدن بیارزد. برای چیزی داشتن باید ببینی، بخوانی، بشنوی، رشد کنی، ذهنت غنی شود تا حست غنی شود، تا حست قبراق شود. اگر ذهنت غنی نشود چیزی نخواهد زایید. حرفهایت مال خودت نخواهدبود؛ حرفهایت تقلید خواهدبود. یا مستقیم و ارادی، یا از سر پخمگی."
|
+| نوشته شده توسط نوشين جعفری در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 |
